Czas żarów południowych płomiennego stepu:

Na pustyni bezbrzeżnej hymny lazurowe

Nieskończonej otchłani błękitnego sklepu; 

Rozciągnięte lubieżnie na piaskach lwy płowe;



Miedź lśniąca, metaliczna pełzających gadów,

Uparty, monotonny, ciągły syk szarańczy;

Pościg strusiów, szalonych pustyni nomadów;

Taniec palmy na jednej nodze opętańczy.



A nagle - srebrne szmery i piany potoku,

Szum jodeł zawieszonych u przepaści stoku,

Przedświtu wiosennego najświętsza godzina,



I biała epifania kapłanki Odyna

Z brzęczeniem pszczół w jej włosów złocistych pożarze:

- Zbłąkanej karawany mych myśli miraże!


Drzewo samotne, obnażone 

Podnosi chude swe ramiona,

Rozpaczy hymny śle chropawe

Do stalowego nieba próżni. 



Pod drzewem stoi krzyż zmurszały, 

Na nim rozpięty Chrystus kona, 

Wznosząc swe oczy beznadziejne 

Do stalowego nieba próżni. 



Pod krzyżem dusza ma cierpiąca

Z odchłani czarnej swej nicości

Wznosi pragnienia obłąkane

Do stalowego nieba prózni