Nowych światów odkrywcy, niespokojni gońce,

Ścigający swym wzrokiem Hesperyd ogrody,

Zwińcie żagle już wzdęte! Na niepewne wody,

- O żeglarze - wstrzymajcie korabie płynące.



Błogosławić tu przyszedł waszej drogi końce

Boski Starzec, Ulisses i Syndbad - Zachody,

Wschody, północ, południe, lądy i narody

Wszystkie widział i poznał, na co patrzy słońce.



Chodźcie; w sercu pomieścił, jak w cedrowej skrzyni,

Drogie skarby mądrości (żywe i śmiertelne)

- Z lichym mówił robakiem i z Bogiem w pustyni.



Chodźcie zaczerpnąć słodycz z prac Jego stulecia,

Albowiem Jego myśli, złote roje pszczelne,

Zebrały dla was miody z wszelkich ziół i kwiecia.


Ziejąc zatrute, zgniłe tchnienie,

Stęchłych wód tonie ołowiane

Leżą, bezwładnie odrętwione,

Wsłuchane w martwe swe milczenie. 



Patrząc na wód tych czarne tonie,

Białością swoją przerażona,

Chłonąc wyziewy ich zatrute

Lilia omdlałe schyla skronie.