Myśmy aktorzy na życia scenie

I wszyscy mamy rozdane role:

Jeden z koroną kroczy na czole,

Posłuch znajduje na swe skinienie.



Drugi łatane nosi odzienie,

Żyje nieznany, wśród tłumów w dole,

Trud ma w udziale, gorycze, bole,

I w nędzy wyda ostatnie tchnienie.



Lecz, królu, nie bądź dumny z swej roli!

I tyś aktorem, i tyś w niewoli,

I słuchać musisz też reżysera.



A w piątym akcie z autora woli

zarówno żebrak, jak król, umiera,

Kurtyna spada na znak suflera.


Kto nie znał czarnej godziny tęsknoty

I walk wewnętrznych z duszy huraganem;

Komu nie tkwiły cierpień w duszy groty

I kto nie zadrżał przed uczuć wulkanem:

Ten Boga nie zna! 



Kto łzy nie wylał na widok nędzarza

I łez nie otarł płaczącemu bratu;

Kto nie oglądał grobowców cmentarza

I kto tęsknego nie ma wspomnień kwiatu;

Ten Boga nie zna! 



Kto poza sobą już nie widzi świata;

Kto się nie uznał w Wszechharmonii dźwięku

Tonem, co z ducha Arcymistrza wzlata,

I brzmi radością, lub kona wśród jęku:

Ten Boga nie zna! 



Komu służalstwa nie ciążą okowy;

Kto do tyrana nóg trwożliwie pełza

I kto sprośnymi niewolnika słowy

Ducha swojego górny polot kiełza:

Ten Boga nie zna! 



Kto głosu serca nie pytał o radę,

A zawsze tylko rozumem się rządzi;

Kto drugim nie niósł życia lecz zagładę

I kto jest pewien, że nigdy nie błądzi:

Ten Boga nie zna!